Pleegouders
zijn
bijzonder
nodig

Zo dat is een poosje geleden. Het is niet dat er niets te schrijven valt, eerder het tegenovergestelde. Waar moet ik beginnen? We zijn net terug van een heerlijke weekje wintersport met onze vier eigen kinderen.

Op het moment dat ik dit schrijf denk ik altijd: hoe bedoel je: "vier eigen kinderen"? Voor mij voelt de rest ook aan als eigen kinderen. Maar dit is wel de opmerking die ik steeds krijg: Lekker hè, even met je eigen gezin weg. En eigenlijk weet ik niet of ik dat nou wel zo lekker vindt. Een kleiner clubje geeft al snel een vakantie gevoel en zeker als de kleine Joost niet meegaat, waar je alles nog voor moet doen. Ik roep altijd: Een meer maakt niet uit, maar één minder wel.

En om over dat laatste maar even door te gaan, het wordt stil in huis. Na Calvin en Sara is ook Ryan permanent doorgeplaatst naar zijn weekend gezin. Niet omdat hij van ons weg moest, maar omdat we met z’n allen de keus gemaakt hebben dat er voor Ryan nog meer groeimogelijkheden zijn als hij fulltime op een vaste plek kan wonen. Zijn weekend gezin gaat een zorgboerderij starten, wat voor Ryan heel veel mogelijkheden biedt. Ryan is dus niet eind januari weggegaan, maar eind februari. We hebben er nu dus nog maar 6... (grapje)

Voor Ryan zal een nieuw kindje in de plaats gaan komen. Dit gaat heel zorgvuldig, er is eerst een profielschets van ons als gezin gemaakt. Daarbij worden ook de wensen meegenomen met betrekking tot het kindje waarvan wij vinden dat het past binnen ons gezin. We hebben opgegeven dat we een kindje willen tussen de 4 en de 8 jaar, geen voorkeur voor een jongen of meisje en het zal een kindje worden met een verstandelijke beperking. De bedoeling is dat dit een langdurige plaatsing wordt.

En de andere open plek willen we houden voor crisispubers en ook dit plekje ziet ernaar uit dat dit opgevuld gaat worden. Dit is dan maximaal voor 3 maanden, waarbij het kind al wel op de wachtlijst staat, maar ter overbrugging even op een ander plekje moet.

Bij de beslissing of er een kind wel of niet in ons gezin opnemen gaan we altijd in gesprek met de kinderen. Zeker Rachel en Maureen hebben hier een belangrijk aandeel in. Zij zijn voornamelijk degene die inspringen als het nodig is.

Afgelopen donderdag hebben wij een hoorzitting gehad. We zijn in een impasse geraakt met bureau jeugdzorg over het feit dat wij vonden dat ze over de rug van Calvin hun positie misbruikt hebben, waardoor wij een hele zware tijd hebben gehad en veel kosten hebben moeten maken, om het met Calvin in goede banen te leiden.

Dit speelt nu al tien maanden en drie bemiddelingsgesprekken verder waren we nog niet veel opgeschoten. We hebben toen onze klacht bij het AKJ (Advies Klachtencommissie Jeugdzorg) neergelegd om te bemiddelen. De bedoeling is dat je bewijsstukken overlegt en Bureau Jeugdzorg mag een verweerschrift schrijven.

Nu werden zij als het ware gedwongen om te luisteren, omdat zij niet meer boven ons stonden. Het is voor ons een zeer bevredigend gesprek geweest. En ik had ook het gevoel, voor het eerst, dat er nu wel geluisterd is. Het AKJ brengt naar aanleiding van het gesprek een advies uit, wat echter niet bindend is. Over het algemeen wordt dit advies van het AKJ wel opgepakt. Uiterlijk over 6 weken moet dit rond zijn.

Ik kom gauw weer verder vertellen, maar nu dringt de tijd voor scholen.

Groetjes!

Anne-Marie

1 reacties · bekijk

Er zijn veel veranderingen aan de horizon. Ryan gaat verhuizen, hij gaat vast bij zijn weekendgezin wonen, die een zorgboerderij gaan starten. Het is de bedoeling dat we vrijdag afscheid van hem gaan nemen. Dit geeft altijd een dubbel gevoel, we hebben er met z’n allen uitgebreid over gepraat en we denken dat hij nog meer kan groeien door op een vaste plek te zijn. Je hoopt dat dit de goede beslissing is, aangezien de verdeling zoals we die nu hebben, doordeweeks bij ons en in het weekend bij hen, heel erg goed gaat. Maar ja, als we in de toekomst konden kijken ging ik in de aandelen en niet in de pleegzorg.

Ryan is na Joyce en Calvin, het derde kind dat in een half jaar tijd doorstroomt. We hebben met de kinderen gesproken over de wensen van een nieuw te plaatsen kindje. Er komt een lichte voorkeur voor een meisje uit, maar dat is alleen omdat we na drie jongens een meisje ook wel weer leuk vinden. Zeker voor Bodine (tien jaar) zou dat wel erg leuk zijn. Daarmee zeg ik niet dat als er een goede match is het geen jongetje zou mogen zijn. De bedoeling is dat we een kindje voor Reinaerde op gaan vangen (gezinswoonvorm). Dit zou voor langere tijd zijn en dit zijn kinderen met een verstandelijke beperking. Daarnaast zouden we een crisisplek open willen houden. In dit geval maakt ons de leeftijd en het geslacht absoluut niet uit. Er komen dus spannende tijden voor ons aan.

Verder zijn we ook wel weer druk met wat aandacht rond om de Sire- campagne. Deze is een groot succes geworden en het doel om pleegzorg onder de aandacht brengen van de Nederlandse bevolking is ook zeker gelukt. Er schijnen 1150 informatie pakketten aangevraagd te zijn na aanleiding van de campagne. Maar de vraag blijft; hoe nu verder? Zolang het in de bovenste laag niet goed geregeld is, ben ik erg bang dat de problemen en de wachtlijsten eerder groter dan kleiner worden.

De Nederlandse Vereniging Pleeggezinnen is momenteel heel hard bezig, om in de politiek de rechten van de pleegouders te versterken. Het eerste punt dat op de agenda staat is pleegouders als belanghebbende zien, zodat ze inspraak krijgen bij beslissingen, zoals schoolkeuzes, therapieën en medische handelingen. Ten tweede willen we graag de financiële staat van de pleegouders verbeteren, want de dagvergoeding is niet toereikend, al denkt minister Rouvoet dat het wel zo is. Je moet bij de vergoeding denken aan reiskosten die je maakt bij bijvoorbeeld ouderbezoek, zwemles, een fietsvergoeding (is nu vijftig euro in de drie jaar) en dingen die niet vergoed worden door de ziektekostenverzekeraar (gehoorapparaat, bril). Maar ook krijg je ondersteuning tijdens geschillen met jeugdzorg.

Aanstaande maandag ben in voor de tweede keer te gast in het televisieprogramma Schepper & Co, samen met Maria de Vries van de NVP, waar we over deze dingen gesproken hebben. Bodine heeft vrij gekregen om mee te gaan naar de studio. Ze heeft in de regiekamer alles goed kunnen gade slaan. Ze had maar één wens: "mam ga je niet weer zitten janken in beeld?" Nou, dat is gelukt. We hopen dat de campagne een aanzet heeft gegeven dat er meer voor pleegouders bereikt gaat worden. Dat is natuurlijk allemaal in het belang van de pleegkinderen.

Ook ons gezin zit midden in de griepepidemie. Het voordeel van een groot gezin is, dat als je als moeder als eerste geveld wordt, je aardig wat hulp om je heen hebt. Het nadeel is, als er één schaap over de dam is……. Ook Rachel en Melle hebben het zwaar te verduren gehad.

De verbouwing zit er voor het grootste gedeelte op, nu de afwerking nog. We hebben ontzettend veel plezier van de nieuwe ruimte en ervaren dat er plekjes zijn, waar je gewoon even rustig kan zitten. Verder zijn we in de weer met bezoeken van scholen voor Melle, die volgend jaar naar het voortgezet onderwijs hoopt te gaan.

Met Jesse hebben we een poos geleden een gesprek gehad over het opvoeren van zijn brommer. Ik roep dan altijd, als je de wet overtreed stappen de beschermengelen uit en de boete is voor jezelf. Dus werd er bij de scooter een vario-ring (jongelui weten wel wat dit is) tussen uit gehaald, zodat de scooter wat harder ging. Wat bleek, dat je verzekering niet meer geldig is, op het moment dat je je scooter opvoert. Dus vario-ring er weer in. U begrijpt wel, Jesse was hier niet zo blij mee. Tot gisteravond, toen moest zijn scooter op de rollerbank, dit deed hij met een grijns van oor tot oor en hij was een van de weinigen of misschien wel de enige die geen boete heeft gehad.

4 reacties · bekijk

Allereerst de beste wensen en veel zegen voor het nieuwe jaar.
Dat we ook dit jaar met z’n allen voor veel kinderen een beetje hoop kunnen brengen.

Nou Ellie, speciaal voor jouw vriendinnen dan maar een inhaalslag.

In gedachten ga ik een maandje terug. Rudi heeft mij er terecht aan herinnerd dat we op 26 november bij Mirjam Sterk in de Tweede Kamer zijn geweest.

Even over het grapje van mijn VW bus, dat was een klein probleempje, want Den Haag heeft erg verouderde garages, waardoor ik mijn auto niet kwijt kon. Bij navraag op het politiebureau garandeerde ze me dat ik aan de overkant er echt wel inkon, want deze agent had zelf ook een VW transsporter. Dus Rudi op de uitkijk en ik, ietwat sceptisch, toch een poging gewaagd. Helaas ging het halverwege mis. Ik denk niet dat de agent een verlengde transsporter had. Ziet u het al voor je? 3 auto’s achter je en dan achteruit moeten.

Gelukkig waren we op tijd aan dit avontuur begonnen en hadden we tijd zat.
Samen met Maria de Vries (NVP), Rudi Wissink (pleegvader, www.bureaujeugdzorgen.nl), Gonnie Oosterkamp (pleegmoeder en oprichtster van www.jemagerzijn.nl) zijn we om de tafel gaan zitten, om te bespreken wat belangrijk is voor ons als pleegouders, met name de NIET rechten die we hebben. We hebben aangegeven dat de verderstrekkende maatregel veel eerder aangevraagd moet worden. Dat we beslissingsbevoegdheid willen met betrekking tot onze pleegkinderen (bv school, therapieën, dokters, bezoekregelingen etc.)

Ik hoop Rudi, dat jij een uitgebreid verslag geschreven hebt op je site, waar de mensen meer kunnen lezen. Het hele verhaal loopt via de NVP en zal zeker een vervolg krijgen.
Ook via deze site kun je je wensen kenbaar maken, want samen staan we sterk. En ze doen erg goed werk.

Even over ons gezin. Iedereen heeft alle ledematen nog.
Want er is wat afgestoken, om 1 minuut over tien gingen de eerste rotjes de lucht in, heel herkenbaar denk ik voor mensen met wat oudere (pleeg)kinderen.

Sarah heeft oud en nieuw bij ons gevierd. Het gaat erg goed op de groep, ze heeft gevraagd of we haar Time Out gezin willen worden. Dit houdt in dat als ze even van de groep wil, ze bij ons een nachtje terecht kan, maar ook als ze zich daar ernstig zou misdragen dat ze door hun een nachtje weggestuurd kan worden. Over dit laatste heb ik met haar gesproken, omdat ik het lastig vind dat ze komen mag (wat zij als leuk ervaart) terwijl zij zich misdragen heeft. Hoop dus ook dat dit niet gaat plaatsvinden, want we weten nu nog niet hoe we daar op zullen reageren.

Calvin komt 1 keer in de maand een weekend logeren. Hij vind dit erg leuk, wij vinden het fijn om zicht op zijn toekomst te houden, maar we hebben wel een hele dobber aan hem.
Hij vraagt continue aandacht en bevestiging, wat best heel vermoeiend is.
Ook thuis gaat het moeizaam. Calvin moest erg huilen toen hij weer terug ging en wilde graag bij ons blijven.
Er zijn onderlinge spanningen waar wel aan gewerkt wordt, maar die hij echt wel oppakt. Juist dit soort kinderen hebben hier een neus voor.
Gelukkig ving vader hem goed op.

Joost heeft ook bezoekrecht gehad. We hadden afgesproken op een kinderspeelplaats met moeder, halfzus (15) en halfbroer (10) Het was leuk om de kinderen bij elkaar te zien. Ze vonden Joost erg gegroeid (ze hadden hem 9 maanden niet gezien).
Helaas was moeder niet in staat contact te maken met haar zoon. Joost heeft nog wel op sturing van mij een paar pogingen gewaagd, maar helaas is dit niet gelukt.
Ik gun elke ouder contact met zijn kind, maar mijn beschermingsdrang voor mijn pleegkinderen is toch echt groter.

Ryan is de feestdagen goed doorgekomen. Het kindercentra is gelukkig bijna alle vakantiedagen open geweest. Hem een weekje thuis houden is voor ons geen optie. Je moet hem eigenlijk non-stop in de gaten houden, heeft 1 op 1 contact nodig. Hij is erg bezig met knippen en plakken, dit hebben we express aangeboden om zijn drang overal op te tekenen even te doorbreken. Het werkt, we hebben nu door ons hele huis heen, keuken, kastjes, oven, kachel, kamerdeuren hele mooie plak en knipwerkjes hangen.
Maar goed, dit is makkelijker te verwijderen dan de tekeningen op de muur.

Gisteravond zaten we lekker nog even met de grote kinderen op de bank, toen Jesse zei, mam..ik heb een heerlijke vakantie gehad, moet je zeggen dat me dat erg goed deed.
Ik heb precies hetzelfde ervaren. Heb ontzettend van alle kinderen en man genoten.
Onze verbouwing loopt op zijn eind, iedereen heeft erg meegeholpen, en dat is de wisselwerking die in ons gezin loopt. Het is niet voor wat hoort wat, maar het werkt wel vaak zo.
We hebben veel spelletjes gedaan, wezen schaatsen en zwemmen.
Dit zijn dingen die nog betaalbaar zijn voor grote gezinnen.
Ook de nodige logeerpartijen hebben plaatsgevonden, zo hadden we met oudejaarsavond 6 vrienden van de kinderen te logeren. Het werd dan ook erg laat (lees vroeg) de volgende morgen hebben ze op zijn jongens, alles opgeruimd. (iets wat buiten het gezichtsveld is dus ook niet opgeruimd)

De griep die aan alle kanten om ons heen heerst, is nog niet binnen ons gezin gekomen…GELUKKIG!
Ik hoop dat we weer een klein beetje bijgeschreven zijn.

Nu weer over op de orde van de dag, werk, scholen, soppen voor de thuisblijvers, en uitzien naar de volgende vakantie want dan gaan we skiën in Oostenrijk.

Groetjes

Anne-Marie en Sas

2 reacties · bekijk

Om even in het teken van 5 dec te blijven
Probeer ik eens in een gedicht te schrijven.
Het was heel druk de afgelopen tijd,
Dat was te merken aan de rust op deze site.
Wat was er allemaal aan de hand?
Dat laten we horen van deze kant.
Met rijmen gaan we nu even stoppen,
Anders gaat de rest van het verhaal niet meer kloppen.

Met Rachel gaat het goed, ze is opgenomen geweest met een vermoedelijke blindedarmontsteking. Ze zou de volgende ochtend een echo krijgen en geopereerd worden. Nu waren de labuitslagen ten opzichte van de vorige dag zoveel gedaald dat ze het even aan wilde kijken. Na 3 dagen mocht ze naar huis, zonder geopereerd te zijn. Helaas bleef het hier niet bij. De week erop wederom naar het ziekenhuis, met veel pijn, de uiteindelijke problemen waren toch gynaecologisch. Het is gelukkig goed te behandelen.

Joost blijft wat kwakkelen, de Prednison is goed aangeslagen, maar is nu op. Met dit weer gaat het op en neer met hem.

De brandwond van Jesse geneest goed. Hij was zo slim om zijn armen boven een stoomketel met worst op zijn werk op te warmen. Hij was zo koud geworden dat hij niet voelde dat dit te heet was. En toen was het te laat. Maar door de liefdevolle verzorging van zijn moeder, nadat hij eindelijk had besloten dat die toch wel degene was die het het beste wist, ging de genezing snel.

De tak op het dak van de auto van Maurits, die spontaan was afgebroken van een zeer hoge den, is een verzekeringskwestie. De brandweer moest er aan te pas komen omdat er ook heel veel takken over het fietspad staken. Eerst kwam er een man van de gemeente poolshoogte nemen en vond het niet echt nodig om de takken af te zagen. Maurits vroeg daarop zijn naam, voor het geval er wel wat zou gebeuren en het niet alleen beperkt zou blijven tot blikschade. Een half uur later was de brandweer er om de takken af te zagen.

Sarah is afgelopen zaterdag naar de woongroep gegaan waar ze op de wachtlijst stond sinds drie maanden.Heel fijn voor haar dat er zo snel plek was en er met zijn allen aan de toekomst gewerkt kan worden. Ze komt nog wel een nachtje terug om Sinterklaas te vieren.We hadden al lootjes getrokken en hadden niet verwacht dat Sarah al weg zou zijn.

Ryan fietst heerlijk rustig door alle drukke dagen heen. Hij is erg in de weer met plakken en knippen, plakt dit vervolgens door het hele huis overal op met plakband,maar goed dat is makkelijker te verwijderen dan hele muurschilderingen op het behang.

Bodine vroeg zich af wie er nu in de lege kamer van Sarah kwam.Ik vroeg haar: Hoezo dan? Nou het leek haar wel leuk als er eens een meisje van een jaar of zes kwam. Ik moet zeggen dat dit me wel goed deed, soms denk ik dat het allemaal te veel is maar als ik dit hoor valt het nog wel mee. 

Melle heeft deze week zijn schooladvies gekregen .VMBO-tl  Dit was ook wel een beetje wat we verwacht hadden. Melle gaat gewoon lekker zijn eigen gang en is redelijk zelfstandig.

Maureen was deze afgelopen weken weer onze rots in de branding, vangt de kinderen op als we in het ziekenhuis zaten, en als wij thuis waren ging zij met Rachel mee voor onderzoek. Ze kookte, stond vroeg op en hielp Ryan naar de bus, heerlijk dus. Daar staat tegenover dat we haar meestal op woensdagavond naar haar werk brengen en halen, terwijl de rest altijd op eigen vervoer gaat. Het is niet zo dat het principe van ‘voor wat, hoort wat’ altijd opgaat, maar we proberen het wel een beetje in evenwicht te houden.

De frequentie van het schrijven zal eens in de 2 a 3 weken worden. De campagne is officieel afgelopen, maar we vinden het wel leuk om nog even door te schrijven. Misschien dat het overgeheveld word naar een andere site maar dat schrijven we nog wel. En misschien zijn jullie onze stukjes wel zat, dan hoor ik dat ook graag , misschien is er iemand die het ook leuk vind om een stukje te schrijven over hoe het in hun gezin gaat, ook dit vind ik leuk om te horen, laat dan wel je e-mail achter zodat ik kan reageren. 

Fijne Sinterklaas en tot de volgende keer!

5 reacties · bekijk